به تنهایی

صحنه بی حیا شده...

فریاد می زنم

در خلوت

سکوت بی ریا شده ...

شک نمی کنم

به کابوس

بانو بی وفاه شده..

مهم نیست

این ترانه ها

بغضها و گلایه ها

خفته در پیله ی شب

بسته در اندیشه تب

اصلا مهم نیست

سوز صدای هارمونیکای من

تعبیر خواب روح و تن

نه دیگر مهم نیست...

                                 شووان

من آنقدر ساده لوح ام

که باور ندارم

خواب من

جز باد مغز تهی ام

هیچ دگر نیست...

چه احساس بچه گانه ای دارم

به شعور پر فروغ

 بانوی ترانه هایم...

پا برهنه بی هوا

چون بر بری افسار گسیخته

خنج میزنم

به خلوت نگاری که ندارم...

                                        شووان